Feest 9-9-9: onbeschaamd opscheppen op de dag van de duurzaamheid

En het is een onbeschaamd opschepfeest geworden. Wat werd er samen gespeeld
en gecreëerd in de Klinker, speelplaats voor kreativiteit in een typische Klinkersfeer. Lang is er naar toegewerkt om er een groots kreatief feest van te maken en het is gelukt. Stralend weer, stralende mensen omdat ze onbeschaamd mochten opscheppen met hun talenten en omdat ze geïnspireerd werden. Zag de wereld er elke dag maar zo uit:samen je talenten vieren.

In de appelboomgaard was de workshop ‘Houw je eigen natuur’ waar Pauline
natuurlijk prachtig uitgedost met boomhoed en boomarmbanden en een grote
stok de mensen verleidde zich bij haar in te schrijven. En daar beeldhouwden
ze dan in hout. Na afloop spraken de deelnemers over een bijzondere
ervaring.

In de speelplaats speelden Marlies en Lilian op piano en dwarsfluit Keltische liederen en het publiek zong en danste mee. `Wat een vredige sfeer,‘ zei iemand na afloop.

Buiten liep een groep met Diana aan kop de energie op het erf en van
zichzelf te meten.

Boven het rietlandje hingen witte lapjes met uitspraken als: ‘niet
accepteren maar waarderen’ of ‘ik ben.’ Later werden de lapjes aan elkaar
genaaid voor een picknick kleed.

Liep je tegen Dukke aan dan kreeg je een free huck van Duk.

Ook werden de handen en voeten van de kreatievelingen gemasseerd zodat er
met vlinderhandjes en op wolkjes gecreëerd kon worden.

Aan Annette, de oprichtster van de Klinker, die haar 20 jarig jubileum vierde
en het feit dat ze verkozen is tot kreatiefste ondernemer door de KIZ
(kreatieve industrie Zwolle) werd het enige geluksspel ter wereld
Overhandigd. Door gekleurde hoefijzers om een stok te gooien kreeg je een
tekst van wat je de komende 7 jaren te wachten staat. Een moeilijk spel maar
in de Klinker mag je de spelregels veranderen als je dat beter past. En dan
ligt het geluk de komende 7 jaar voor het oprapen.

Overal waar gespeeld werd, was huisfotograaf Joke, die mensen probeerde te
inspireren zich in hun grootste opschepmoment te laten fotograferen. Zelf heeft ze het
meeste opgeschept, schaamteloos.

Dan duikt ineens de theaterworkshop van Jolan op. We oefenen een tekstje in
teams van twee. Mijn team had van alles aan de tekst veranderd maar dat was
niet de bedoeling, weer niet goed geluisterd natuurlijk. Prachtig om te zien hoe
anders er met dezelfde tekst gespeeld werd. Ook werd het met slappe lach
of heel verdrietig gespeeld. Ik zag weer nieuwe talenten ontstaan. Later
hoorde ik dat op het moment dat wij zijn teksten oefenden, Jolan zelf met mijn moeder een spelletje speelde wie er op het bankje van mijn moeder mocht zitten. Maar dat wilde mijn moeder niet. Ze krabde uitgebreid op haar hoofd en zei: ‘’Ik krijg opeens zo’n jeuk, ik kon verdorie wel luizen hebben.’ Toen had ze heel snel het bankje voor zichzelf. Iedereen lag in een deuk.

Onder de berg zaten de ijverige dames Anja en Mariet groots te haken en te
breien. Ook ik moest eraan geloven bij het oppimpen. De prachtigste
broches kwamen in een mum van tijd uit hun handen. Ook gezellig kletsen liep
daar heel goed en soms zag je dan iemand mozaïeken of beitelen onder hun
bezielende leiding.

Bij Alie mocht een ieder of je het nou gewend was of niet, onbeschaamd
Opscheppen. Als dat lukte kon je gaan staan en kreeg je de officiële opscheptrofee
opgespeld en dat geeft een goed gevoel. Omdat Alie zelf nog niet
had opgeschept, kreeg ze een deurkozijn op de kop. Dat had zij zeker niet verdiend. Daarom zal ik nog even over haar pochen: Alie je bent de beste kopstoter en daarom alleen al verdien jij ook een opscheptrofee. Wil je die jezelf even opspelden? En vergeet je vriendin Hilde niet die al breiend de mooiste glimlachjes verspreidde?

Bij de baanderdeuren werd je opgewacht door Viktor, die als een echte
gastheer precies het leukste uit de mensen haalde en in tekst omzette op de
badge, bijvoorbeeld: ’Merel uit het nest’. De mensen maakten hierdoor op een
makkelijke manier met elkaar kennis. Later kwam hij ook nog het Goede
brengen samen met buurman Klaas op de tractor en konden veel Goede wensen aan ballonnen de
lucht in. Mijn wens de MOKKA te zijn (moderne ondernemende kreatiefste kecke
Annette) is helemaal uitgekomen. Het helpt als je de vinder van
je wensballon via het gastenboek oproept op www.hetgoede.nl
<http://www.hetgoede.nl/> en in het fotoboek zijn ook foto’s te zien van
deze act.

Bij de ingang stond Marja met een schilderij waarop een spinrag werd geweven, waarop mensen hun kaartjes vast konden maken en op die manier werden mensen, die elkaar al kenden,
met elkaar verbonden. Ben benieuwd welke nieuwe verbindingen er ontstaan. Er werd in elk geval flink genetwerkt.

Toen ik even onder de poort doorliep naar de achtertuin van mijn buurman
werd ik verrast door prachtige grote gelaste bloemen met witte stof. Ze
waren in een glooiende lijn gezet en een kunstwerk op zich. Een prachtige
afbakening in het landschap van bloemen. Jeltjes actie, zoals het hele erf
bijna Jeltje uitademde.

Dan kwam je terug door de poort en waande je je op de camping. Het
mobiele kookatelier had een afdakje met daaronder een tafeltje met
kratten en kussentjes om op te zitten. Maria creëerde hier een gastvrije
hapjessfeer, waar mensen graag bleven hangen en zelfs zaken deden.

Ondertussen zag je Eva op de details letten. Hier dit daar dat even wat
cocktails alvast inschenken, het organisatietalent, allerlei achtergrondtips, goede ideeën en adviezen. Ze was oh zo belangrijk werk aan het verrichten om de mensen van voedsel te voorzien. Ook zag je haar hapjes in ontvangst nemen en van tekst voorzien en ze plaatste alles weer in de goede kaders. Haar pizza’s waren niet te versmaden. Vooral bij het kampvuur wisten ze niet wat ze proefden; niet te bescheiden zijn met je talent Eva.

Ondertussen werd het idee van Jessica om de klant aan het woord te laten met
een lepel onder de neus door Jan ’s middags uitgevoerd. Hij volgde daarbij
de activiteiten op de voet. Straks kijken hoe de interviews verschillen met Jessica die het ’s avonds deed. Jessica was goed herkenbaar met haar lepeltjeshoed. Ik kreeg een mooie pan met lepels waarop stond ‘de Klinker 20 jaar’ en die mocht ik uitdelen. Straks gaat ze van al die uren
film een korte film maken, die beslist een mooie impressie van het feest geeft. We hebben namelijk al een film van Jessica gezien.

Tegen het donker streken Ineke en Elvira neer aan een tafel waar al meteen
meegedaan werd met het maken van dromenvangers. Ze hadden er handigheid in en de
stok uit het bos groeide. Aan het einde van de avond werd het me gepresenteerd en hoorde ik dat van de meeste paarden en de allerbelangrijkste, Himanie en Dempsey een stuk van de staart in de dromenvangers verwerkt was. Met een vuurzwam was de stok compleet,
natuurlijk is één dromenvanger niet genoeg op dit erf. Hij komt voor in het
bosje te hangen en met volle maan slapen we heerlijk met zoete dromen.

Geerte nodigde ons uit mee te slaan op de Pow wow drum van 1.20 cm doorsnee
met paardenhuid bekleed. Met een intentie voor mij drumden we, omdat ik
een beetje buikpijn had was mijn intentie primair. Op een bepaald moment
kwam ik er helemaal in met al die andere mensen met daarachter nog een rij
met andere instrumenten kreeg ik er echt een kick van. Wat een geluid ook en
heerlijk gillen, wat een power met elkaar om weer een indiaantje te mogen
zijn. Fantastisch en ik denk dat door de vibratie de buikpijn verdween.

Uit de keet kwam al geluid. Diana en Nico waren samen de muziek aan het
Voorbereiden. Hier werd een lied ten gehore gebracht van de zomer door Nico zelf
geschreven. We verkasten naar het vuur en gingen meteen mooi van start met
de samenzang: ’Ík voel me zo verdomd alleen’ van Ciske de Rat. We zongen het in koor maar wij voelden ons allemaal heel erg SAMEN. Op een bepaald moment komt de buurman weer met de
tractor aanrijden en roept Viktor vanuit de kar: ’Annette’, maar Nico speelt
onverstoorbaar door en de meute zingt:’Let it be, let it behe, let it be…….’
Geen speld tussen te krijgen voor Viktor. Maar toch uiteindelijk: ’Let it
be’. Annette doet een wens om nog vele van deze ontmoetingen en ervaringen
in haar leven te hebben. Vervolgens vinden er mooie geluksgesprekjes plaats
onder de geluksplu en gaan de hartenwensen met de ballon de lucht in. Het
verhaal van Fieke blijft achterwege, we willen zingen en in het vuur kijken
en sterke verhalen vertellen want opscheppen mag.

Zelfs in het donker waren de boeketten bloemen van Signe niet te missen, wat
maakte dat het erf feestelijk.

Ook de hulp van mijn buurman Klaas heeft het feest gemaakt, meedenken en
meedoen en zo kreatief, dat zie je misschien niet maar hij kan er wat van.

Teun mijn jongste zoon die alle lastige klussen betreffende catering of zwaar
sjouwen of rijden met plezier deed.

Zoon Tijs de haal-, breng- en slijpdiensten. Een berg in de benen krijgen hij
draait er zijn hand niet voor om en met de grootste lol.

Merel mijn dochter die precies weet wanneer ze er moet zijn, gastvrouw is en
mee organiseert maar ook alle troep goed kan opruimen.

Mijn Moeder en Pieter die zoveel appeltaarten hebben gebakken en er nog
steeds van lusten.

Landjuweel de Hoeven, Thijs en Annemie waarvoor niets teveel is, die met
liefde dan zus en dan zo mee gaan in het proces. Baaltjes hooi brengen en de
heerlijkste heksensoep maken waar flink uit opgeschept kon worden.

Wat heb ik genoten van het ritueel, het hout van de ingang naar het vuur aan
elkaar door te geven. Om de phoenix om het vuur te laten herrijzen. Het nest
is goed, dicht bij het vuur en dan met de rug naar het vuur: ’Het heelal is
ruimer’. Merel mijn dochter die mij de phoenix vaak heeft zien doen en nu
niet meedeed maar keek zei: ’Mam ik zag mannen en vrouwen rond het vuur lopen
gillen van de pret, cursisten die enthousiast voordeden, ik dacht ze heeft
er echt een speelplaats van gemaakt.’ Ook zei ze: ’Het is toch eigenlijk een
beetje mijn huis maar ik zie iedereen daar rondlopen alsof het hun huis is
en verantwoordelijkheid nemen voor alles wat er moet gebeuren.’

Er is me deze dag heel vaak nog eens 20 jaar toegewenst, dat past natuurlijk
in deze tijd, het pensioen zit er niet in en laat ik dat nou helemaal niet
erg vinden. Ik kan toch niet anders meer.

Na een dag en een week opruimen en weer poetsen ontdek ik van alles. Een map
waarin leuke vragen gesteld en beantwoord zijn. Het netwerk paneel, een
geluksspel en de kado’s met mooie woorden, het zal nog lang nagalmen.