Winterwit |
|
Winterwit
In de vorige nieuwsbrief schreef ik over de paardenbeet en inmiddels is het dan eindelijk zover: ik ben weer tot inkeer gekomen - er gaat wat tijd overheen voor de maan de natie rond is. Tijdens oud en nieuw hebben we ook nog volle maan en een maansverduistering en met al het wit van de laatste tijd is het dan toch goed gekomen. Inmiddels herken ik een patroon waarmee ik nu eindelijk wel eens wil afrekenen; lees verder!
De overgang van de herfst naar de winter, van de drukte naar de rust, gaat altijd gepaard met een soort tot rust maning bij mij. Geen hele ernstige dingen, maar meestal kom ik wel ten val. Bijvoorbeeld op het ijs met een hersenschudding, van een stoepje met een verzwikte enkel of van het paard met een rugkneuzing. Ik weet al bij voorbaat dat het niets ernstigs zal zijn maar dat het wel om rust vraagt. Meestal krijg ik al van te voren een paar waarschuwingen: een onschuldig stoten of vallen. Ik luister dan niet omdat ik een doener ben en er niets voor doen gaat. Uiteindelijk komt er dan een heftiger boodschap waar ik wel gehoor aan moet geven.
Mijn arm blijft nu dan ook heel verstandig bij te grote inspanning zijn signalen afgeven. En op een dag sta ik op en voel me dan zo lekker rustig. Ik ben dan eindelijk weer bij mezelf en denk niet als eerste: “wat ga ik doen vandaag.” En dan vliegen de ideeën als wilde konijnen door mijn hoofd en ik pak er telkens één bij de staart. Zo ontstond het idee voor een tweedaagse “Uit de flow in de flow”. Je leest er in de volgende nieuwsbrief over.
Toch denk ik in de herfst ook dat ik in de flow ben en dat het doen mijn aard is, maar dat is een misvatting. In het doen loop ik weg voor dat wat er gebeurt als ik tot rust kom. Het “doen” is in deze maatschappij ook zo ontzettend geaccepteerd dat het niet makkelijk is ervan af te komen. Ga dan maar eens op een dag “zijn”. Vooral als je weet dat er een patroon doorbroken moet worden.
Voordat het ten val komen in de herfst een nieuwe overtuiging gaat worden laat ik het in alle rust dus nu maar eens inwe(r)ken. Het is iets ouds, één lettergreep, klinkt als fijn maar is precies het omgekeerde. Juist : het doet pijn. Oud zeer, ik weet niet waar vandaan, en ik hoef het niet te weten ook als ik het maar ga loslaten. De overgang naar het nieuwe jaar geeft me de mogelijkheid eens even terug te kijken naar al die mooie dingen, maar ook de pijnlijke momenten,die het mooie weer mooier maken en van daaruit destilleer ik mijn wens voor het nieuwe jaar. En mijn ervaring is dat een wens met de juiste intentie altijd uitkomt. Wil je ook een wens doen, doe hem volgens de gebruiksaanwijzing in deze nieuwsbrief en gegarandeerd dat de wens uitkomt. Al het Goede voor 2010!
Annette Wessels |
| |
|
|
